Onca modern eşyanın arasında duran

Gramafon gibiydi varlığım.
Hüzünlü bir şarkı takılı iğnesine,
Ha çaldı ha çalacak...
Oysa sen neşeli trompetler hayal ederdin sevdaların arka fonuna
Her sevda bir yenilikti,
Bu yüzden teknolojikti biraz da.
Gel gör ki ben yakınabiliyordum,
hızla tükettiğimi her şeyden..
Olmayan mektuplarına ağlıyordum,
mektuplarının olmayışına...
Oysa ne güzel mektuplar yazardım sana
Kenarına kuş motifleri kondurulmuş...
Biraz hile yapardım kabul,
hüzün yükleyip kanatlarına...
Sen kuşları seviyordun...
Bense bazen inadına kendimi,
kedi gidi hissediyordum...
Öylesine aç ilgiye ve sevgiye...
Gocunmuyordum ben,
Zaman zaman geçmiş anılara takılmaktan.
Tozlu raflar da çağırabiliyordu beni,
Gıcır gıcır kitaplar kadar.
Sense hep geleceğe çevirelim istiyordun yüzümüzü.
Yine de ben...
"İçimde kötü bir his var" diyen esas kız ürkekliğiyle seviyordum seni.
Şiirler yazayım istiyordum sonra sana..
Sayfa sayfa...
Yazdıklarımı beğeniyordun gerçi ama,
Sana yazdığım şiirlerde geçecek tek bir hüzünlü kelimeye
Tahammül edemiyordun.
Hüznü bir sevdanın önsözüne,
Yakıştıramıyordun.
Bense incecik sarı bir hüzün çizmeden,
Kalem oynatamıyordum.

Peki şimdi bu gidiş,
Şiir yazabileyim diye mi?

B.E.

Başlığa bakınca ne alakası var diyebilirsiniz. Açıklayayım.

Akçay-Ören arası otobüs yolculuğu yapmış olanlar bilirler, belediyeler konuya tam bir çözüm bulamadıklarından iki ya da üç araç değiştirmek durumunda kalırsınız. Aslında oldukça kısa olan bu mesafeyi, aktarma yaparak katetmek zorunda kalmak yolcuların ortak şikayetidir. Ancak memnun oldukları otak bir nokta da vardr ki o da, Burhaniye Belediyesine bağlı otobüs şöförlerinin yolcuya karşı olan nazik davranışlarıdır.

Bu yıl İstanbul'dan bir arkadaşımla yaptım söz konusu yolculuğu. Tampon bölgede Burhaniye otobüsüne aktarıldığımızda "hoşgeldiniz"lerle karşılandık. Para verirken ineceğimiz yeri farklı söyleyip fazla para vermeyelim diye oldukça nazik bir şekilde uyarıldık. Yanımdaki arkadaşım, şöföre birden fazla soru sorduğu halde güleryüzlü yanıtlar almaya devam edince şaşkınlığını gizleyemedi. Aynı otobüslerde yolculuk yapmaya alışkın olan ben ise, bunun normal olduğu konusunda kendisini ikna ettim.Hatta önceki yıl başımdan geçen deneyimi aktardım. Yine bu otobüslerden birinde yaşça daha büyük olan bir şöför, uygun bir yerde kenara çekip yolculara kolonya ikram etmişti. Üstelik gençlerin ben tutayım tekliflerini kibarca reddederek.

Hal böyle olunca yolcular da "iyi günlerini, "kolay gelsin"lerini eksik etmiyor, ilişkiler karşılıklı şekilde sürüyordu.

Bu olay bana günümüzde pazarlamaya hakim olan bütün o kavramları düşündürdü: CRM (MİY-Müşteri İlişkileri Yönetimi), değer pazarlaması, ilişkisisel pazarlama, müşteri odaklılık, çağdaş pazarlama...Hepsi ne kadar karmaşık süreçlerdi ama temelde ne kadar da basitti! En basit ürün ya da hizmetten en karmaşığına, müşteri artık "adam yerine konulmak" istiyordu.

* Bu yazıda bahsi geçen Burhaniye Belediyesi'ne bağlı otobüslerde çalışan güleryüzlü personeli kutluyor, özelde şöförlere genelde tüm sektör çalışanlarına örnek olmasını diliyorum.

Maviden, turuncudan bahsedip de turuncuyu es geçmek ona ihanet gibi geldi. İlk gözağrım sarı; senin için bu yazı!
"Sarı gülleri seversin,

Sarı karanfilleri seversin,
Sarı kasımpatılarını,
Sarı bir dünyayı seversin."
Ümit Yaşar'ın Karanlıkların Çağırışı isimli şiirinin en güzel kısmı bu değil belki ama bana en uyan kısmı olduğu kesin. Adlarını bilmesem de bütün çiçekleri sevdim gerçi, ama daha farklı bir yere koydum sarı çiçekleri. Küçükken kokusu avucuma sinsin diye avuçlarımda sıktığım hanımelini, beyaz yapraklarına hayranken ortasındaki sarının da hakkını verdiğim papatyaları, gül denince ilk olarak akla kırmızı gelse de ille de sarı gülleri...Öyle sevdim ki...

Sadece çiçeklerle de kalmadı sarıya duyduğum sevgi. Çizmeye çalıştığım resimlere mutlaka sarı kattım. Hiç beceremezsem, sapsarı bir güneş boyadım. Her güneş açtığında, her sarı gördüğümde içime sıcaklık damladı sanki. Her defazında gülümsedim " Hala sarıysa mimozalar, onu unutamadığın içindir." diyen adamın sesine. Ufacık bir ayrıntıyla da olsa- köşede duran sarı bir vazoyla, çay içilecek sarı kupayla- hayallerimde de yerini buldu sarı. İlk göz ağrım sarı...Turuncunun ya annesi ya babası!...

Varsın sarı ruhsal bunalımın rengi desinler. Van Gogh'un sarı odalı resmini tanık göstersinler. Sarı hanımellerini koparmaya artık kıyamasam da, paletimde bir parça sarıyla harikalar yaratamasam da, hatta her yaz güneş inatla gözlerime alerji yapsa da bütün ilkler gibi sarı işte. Ne yaparsa yapsın, yürekte derinde. İlk göz ağrım sarı, senin içindi bu yazı!

Bir rüya görmüşsün dün gece
Ne anlama geldiğini bir türlü anlayamamışsın.
Biraz saçmaymış her rüya gibi
Çokça da tuhaf.
Rüyaların rengi olmazmış gerçi,
Ama masmaviymiş seninki.

Masmavi bir rüya görmüşsün dün gece,
Ne anlama geldiğini anlayamamışsın.
Telefonun çalmış, 'sana ait birşeyler var bizde' demişler,
Gitmiş bakmıuşsın ki balıkçılar varmış,
Ağlarına adına yazılmış şiirler takılmış
Masmavi çuvallara doldurup,
Sana teslim etmişler.
Rüya işte, taşımışsın koca çuvalları,
Ama ağırlık hissetmemişsin hiç.
Aksine masmavi bir huzur kaplamış içini.
Tuhaf bir rüyaymış işte,
Devam etmişsin yürümeye.
Derken, karşına bir gökkuşağı çıkmış,
Her renk varmış ama mavisi biraz fazlaymış.
Eve vardığında kar kaplamış her yeri,
Bu kadarı bu rüyaya saçma demeye yetmezmiş gibi,
Bir de maviymiş karların rengi.

Bir rüya görmüşsün dün gece
Ne anlama geldiğini bir türlü anlayamamışsın,
Anlatayım.
Maviyi çok seversin diye,
Masmavi rüyalara yolladım gecelerine.
Sana yazdığım şiirleri,
Mavi bir denize attım.
Seni bulurlarsa huzur versinler diye,
Masmavi dualar ettim.
Gökkuşağıyla da anlaştım,
Mavisini birazcık artttırdım.
Birazcık gülümsemen için,
Bembeyaz karların üzerine,
Lacivert bir damla gözyaşı akıttım,
Sen mavi renkte kar yağdı sandın.
Şimdi hala mavi rüyana tuhaf, saçma mı diyorsun?
Daha tuhafı,
Daha saçması ne biliyor musun?
Ben seni işte böyle sevdim.
Masmavi bir sevda büyüttüm içimde.
Ben seni böylesine,
Masmavi sevdim.